پ. د. نەسرەت سابیر خۆشناو
هەموو فرمێسکەکان نیشانەی لاوازی نین. هەندێکیان هاوارێکن کە لە ژێر قورسایی بەرپرسیارێتیەکاندا خنکێنراون و ئازاری ئەو پیاوانەی کە خەمەکانیان قووت دەدەن بۆ ئەوەی بناغەکانی ماڵەکەیان نەڕووخێن.
پیاو ناگری چونکە ژیان شکستی پێهێناوە، بەڵام لەبەر ئەوەی گیرفانێکی بەتاڵ توانای شادی لێ دەدزێت و باوەشی ژیان بەرتەسکی دەکاتەوە و دەترسێت لە چاوی ئەو کەسانەی خۆشیان دەوێت ئەو پێویستییە ببینێت کە ناتوانێت بەدیبهێنێت.
فرمێسکی پیاوێک ئەسڵییە، ڕژان کاتێک هەست دەکات جیهان لێپرسینەوەی لەگەڵ دەکات لەسەر ئەوەی کەمی هەیە و کاتێک ڕێگای نێوان ئەو و بژێوییەکی بەڕێز درێژ دەبێتەوە.
قەیرانی گیرفان توندوتیژە وا لە پیاوێک دەکات بە درێژایی شەو شەڕ بکات بۆ ئەوەی بە ڕۆژ زەردەخەنە بکات، ناچارکردنی ئازارەکانی لە گیرفانێکی تردا بشارێتەوە- گیرفانی دڵی.
بەڵام لەگەڵ ئەوەشدا بە وەستانەوە دەمێنێتەوە، پڕ لە کەرامەت و بەها، هیوا لە درزەکانی ڕۆحیدا کەم دەبێتەوە و هەموو بەیانییەک لە دڵی خۆیدا دەڵێت:
«خودا دابینی دەکات.»
